🌿 Wat ik leerde van de Tayrona in de Sierra Nevada en wat zij ons willen vertellen

Tijdens mijn 4-daagse hike naar Ciudad Perdida, diep in de Sierra Nevada van Colombia, liep ik dagenlang door dichte jungle, stromende rivieren en eeuwenoude paden. Een heilige plek, je voelt de krachtige energie stromen. Maar een ander indrukwekkend deel van de reis was niet de natuur, het waren de mensen die er leven.

Op een open plek, verscholen tussen de bergen, lag een klein Tayrona‑dorp. Twintig hutjes, 1 wereld. Een gemeenschap die leeft zoals hun voorouders dat al eeuwen doen: in harmonie met de natuur, met elkaar, met de energie van het land.

Onze gids was zelf Tayrona. Jong, nieuwsgierig, zacht. Hij keek gefascineerd naar onze telefoons, onze camera’s, onze technologie. Hij had zelf ook een smartphone. Hij vroeg hoe het werkte, wat het kon, hoe het voelde om in een wereld te leven waar alles binnen handbereik is.

En ik voelde het in mezelf opkomen: “Nee… blijf alsjeblieft zoals jullie zijn. Raak dit niet kwijt.”

Maar meteen daarna kwam het besef: Wie ben ik om dat te bepalen?

✨ Het verlangen naar wat we niet hebben

Wij westerlingen romantiseren vaak het leven van inheemse volkeren. De eenvoud. De rust. De verbinding. Het leven met de stand van de zon, de energie van de maan, de rituelen om Moeder Aarde te eren.

Maar wij weten niet hoe hun uitdagingen voelen. Hoe het is om te leven zonder toegang tot zorg, onderwijs, technologie of veiligheid. Wij zien alleen het deel dat wij missen in ons eigen leven.

En zij? Zij verlangen soms naar wat wij hebben. Omdat het nieuw is. Omdat het onbekend is. Omdat het niet binnen handbereik ligt.

Misschien verlangen wij mensen — waar we ook vandaan komen — altijd naar dat wat we niet hebben.

🌙 De wijsheid van Aluna

De Tayrona leven met een diepe spirituele visie. Zij eren Aluna: de moeder van het Al, de bron van het universum. Voor hen leeft energie in alles: in stenen, rivieren, bomen, dieren, mensen.

Ze leven niet naast de natuur. Ze leven in de natuur. Ze zijn ermee verweven, dat is sjamanisme. 

En dat heeft mij geraakt. Want wij zijn dat kwijtgeraakt of beter gezegd: we zijn het vergeten. Want ook onze voorouderen (in Europa) ook zij leefden in verbinding met de natuur. Maar dat is verbroken, er werd gedwongen omdat anders te doen. Met de moderne wereld kwamen er moderne medicijnen, heksen werden verbannen en gedood, zweverig gedoe was niet toegestaan. Het moest allemaal volgens technologie en studies. Maar wat het grappige is? Alle studies en technologie komen allemaal weer uit op energie, op natuur. 

🌱 Wat we van hen kunnen leren

Niet dat wij hun leven moeten kopiëren, maar om te herinneren wat wij diep vanbinnen ook dragen:

• leven in community, iets dat in Nederland enorm mist!

• ritme volgen in plaats van forceren en niet gestuurd worden op een pad van opleidingen en carrière.

• dankbaarheid voor elke ademteug, in plaats van altijd maar verlangen naar meer.

• rituelen om te verbinden

• respect voor de aarde

• acceptatie van wat is

Het gaat niet om teruggaan naar een primitieve manier van leven. Het gaat om terugkeren naar onze essentie.

🌞 Tevreden zijn met wat is

Die dag in het Tayrona‑dorp leerde me iets eenvoudigs maar groots:

Tevredenheid is geen plek. Het is een staat van zijn.

Het is niet afhankelijk van technologie of het ontbreken daarvan. Niet van modern of traditioneel. Niet van bergen of steden.

Het is het vermogen om aanwezig te zijn in je eigen leven. Dankbaar voor wat er is. In acceptatie van wat gebeurt. In verbinding met jezelf en de wereld om je heen.

🌕 Een uitnodiging

Laten we de Tayrona niet zien als een sprookje dat bewaard moet blijven, maar als een spiegel. Een herinnering aan wat wij ook kunnen:

• leven met ritme

• leven met respect

• leven met dankbaarheid

• leven met elkaar

• leven met de aarde

En vooral: leven vanuit onze ziel.

 

Kijktip: Op Youtube vind je een documentaire onder de naam Aluna. Een inkijken in het leven van de indigenous en wat zij ons te zeggen te hebben.